Tvö ósvöruð símtöl

Seint mun ég gleyma þessu. Mann grunar aldrei að þessir litlu hversdagslegu hlutir geti staðið svona sterkt upp úr í minningunni og í þessu tilfelli er ég að tala um eitthvað sem er einfaldlega svo óeftirminnilega hversdagslegt að langtímaminning hefði aldrei átt að vera í spilunum fyrir það fyrsta.

„Two missed calls!“ er það sem kemur fyrst upp í hugann. Mjög ómerkileg pæling og með því eðlilegasta sem maður sér yfir daginn. Minningin er voða skýr, en samt eitthvað svo óljós á sama tíma en slíkt er væntanlega eðlilegt þegar tilfinningalega meðlætið skyggir á. Árið er 2007. Dagurinn hófst eins og hver annar afmælisdagur, fyrir utan það að ég svaf lengur út vegna þess að ég gerði forfeður mína stolta kvöldinu áður – enda nýorðinn tvítugur.

Ég var sérstaklega viðkvæmur gagnvart hávaða þennan morgun, eins og gengur og gerist þegar þynnkuguðirnir vekja mann með þrumuhöggum sínum, en dagurinn fór mjög hægt af stað. Líkaminn gat ekki meðtekið miklar hreyfingar, þannig að markmiðið var ekkert annað en að hafa það konunglega þægilegt.

Seinniparturinn af þessum fagnaðardegi endaði á (hvað annað?) spontant bíóferð eftir að lokið hafði verið við ómótstæðilegan kvöldverð. Maður á svo sem ekki að hafa neina eftirsjá í lífinu en skiljanlega setti ég símann minn á hljóðlausa stillingu. Síminn hringdi stuttu eftir að sýningin byrjaði, en ég tók ekki eftir því. Hálftíma síðar hringdi hann aftur en ég varð ekki var við það fyrr en eftir bíóið (sýningin var hlélaus).

Ég komst að því eftir á að símtalið hafði komið frá fárveikum föður mínum, sem bjó erlendis og hafði hljómað mishraustur mánuðina á undan. Ég gerði í smástund ráð fyrir að þetta væri þetta hefðbundna foreldrasímtal á afmælisdeginum sem ég hafði misst af á meðan á háværri Hollywood-hasarmynd stóð. Kaldi svitinn læddist loksins að mér þegar ég áttaði mig á að svo var ekki raunin og það var ekki fyrr en stjúpmóðir mín að utan hringdi fáeinum tímum síðar til að segja mér slæmu, óvæntu fréttirnar.

Þar fór tækifærið á að segja bless. Á móti hafði sjaldan áður blasið við hvað tíminn er brattur, jafnframt sú spurning hvort hann raunverulega lækni sár sem þessi. En hvað erum við öll svo sem annað en samansafn þeirrar gleði og sára sem okkur hefur mótað?

Kaflaskilum, súrum sem sætum, ber að varðveita með öllu.

Ekki missa af...